چه خوش خيال بودم من, نفرين بر تو غريبه به تو كه روزي آشناترين لحظه هايم بودي سكوت خسته و قلب شكسته ام را ببين با من جه كردي؟ آيا تاوان عاشق شدن و عاشق بودن اين است؟؟ اگر چنين است پس نفرين بر عشق...

آيا تاوان وفاداريم اين بود كه هميشه بسوزم و بسازم و تنها بمانم براي كسي كه خود را سمبلي از مجنون ميدانست ولي در درون بويي از سنت زيباي عاشقي نبرده بود, سنتي كه در آنوقت ليلي و مجنون بدان سوگند ميخوردند و پيوند عشق مي بستند هيچ چيز ياراي گسستن اين عشق را نداشت, نفرين بر تو و قلب يخي ات كه در آن حتي گرماي عشق آتشين و ليلي وار من اثري نگذاشت, عاشقم كردي و در باغ سبز نشانم دادي و مرا با خود به دنياي رويایي پر از زيباييهاي عشق بردي ولي وقتي چشم باز كرده و حقيقت را يافتم حقيقت چيزي جز كوله باري از پشيماني و يأس و نااميدي از بيوفاييها و دورنگي و رنگ و رياي تو نبود

نفرين بر تو غريبه ... يادت مي آيد آن روزي را كه با هم ابرها را پلكاني قرار داده تا خود را به خورشيد تابان برسانيم و آنجا خوشه هاي زرين از انوارش را چيديم و لحظه هايمان را به مانند رنچين كمان رنگ عشق كرديم و تو گفتي كه مرا مالك تمام زيباييها ميكني حال ميبينم از آن همه زيبايي سهم من زشتي و سياهي عشقي نافرجام بود كه شروع نشده به پايان رسيد و مرا در زندان و قفس تنهاييم محبوس كرد عشقي كه به سرعت جاي خود را به گدازه هاي آتشين خشم و نفرت داد...

 دوران تنها شدنم را در جاده انتظار گذراندم, نفرين به تو غريبه, باز ميان شقايقهاي سرخ گم خواهم شد, ميروم تا آينده را با خيالم پيوند بزنم, شايد بتوانم غريقي را با سيلي از امواج محبت به سوي سواحل مهربانيم بكشانم چيزي بگو جيزي نخواهم گفت سكوتهاي سر به زير از كودكي با من است و من اين بار ميخواهم عاقلانه ببينم نه عاشقانه....