قاصدک را ديدم او را گرفتم و از او

پرسيدم: عاشقی ؟

گفت: اگر کسی عاشقم باشد.

پرسيدم: چه کسی را دوست داري؟

گفت: آنکس که دوستم داشته باشد.

پرسيدم: تو که چنين احساس پاکی داری پس چرا تنها سفر ميکنی ؟

گفت: برای اينکه کسی عاشق من نيست و مرا دوست ندارد.

پرسيدم: دليلش را ميدانی ؟

گفت: برای اينکه مردم فقط به فکر خودشان هستند و مرا فقط برای آروزهايشان ميخواهند و خود من برای آنها اهميتی ندارم و هرکس که مرا ميگيرد آرزويش را ميکند و دوباره من را به پرواز در می آورد و من به ناچار به سفرم ادامه ميدهم.

پرسيدم: اگر من تو را نزد خود نگه دارم پيش من خواهی ماند؟

گفت: نه!

پرسيدم: چرا !؟

گفت: برای اينکه اين ترحم است نه عشق.

پرسيدم: پس به نظر تو عاشقت کيست؟

گفت: آنکس که بدون آکه به درددل من گوش کند عاشقم شود.

بعد به من گفت: حالا مرا پرواز بده و بگذار که روزگار سرنوشت مرا رقم بزند.

من هم آهسته آن را به پرواز در آوردم و قاصدک به حرکتش ادامه داد و همچنان که از من دور ميشد من به او خيره شده بودم و در اين فکر بودم که بعد از من به دست چه کسی خواهد افتاد ؟

اما به نظر من باد عاشق حقيقی اوست زيرا نميگذارد که قاصدک به دست ما انسانها بيافتد و دوست دارد که خودش همیشه همراه او باشد.

عیش و نوش و مستی ام در پیش و با دستان توست

تو که با جام شراب دست و رو بوسی می کنی

خود بنگر که اکنون دست من در دست توست

ولي تو اون رو نمي بيني!

دستانم بوی گل ميدادند....

مرا به جرم چيدن گل گرفتند....

اما....

هرگز کسی فکر نکرد ...

شايد گلی کاشته باشم

بگذار پرندگان در نام تو زندگی کنند و باران بر حرفهايم ببارد .

بدون تو زندگی دهليزی تاريک و طولانی است .

تو را می سرايم مثل هر روز ، شيرين تر از انگورهايي که سر بر

ستاره می سايند. از سرودن تو هرگز سير نمی شوم .

من گرسنه نگاه توأم .

دوست دارم حتی برای يک لحظه ساکن مجمع الجزاير قلب تو باشم .

می گويد: تو در کلبه ای زندگی می کنی که از عشق و شبنم و آذرخش ساخته شده است .

می گويد :همه آنها که مسافر صبح اند ، را خانه تو را می دانند.

هر شب به ياد ستاره ای می افتم که در کودکی من ، بر شاخه درخت

حياطمان ، بدل به ميوه ای ناب می شد که عطر تو را داشت .

بگذار جهان را در آغوش بگيرم و در کنار عطر تو به ايستم و آواز بخوانم .

بارانها را درآغوش بفشارم و همراه رودخانه ها به سوی تو بيايم .

بيا در قلب نقره ای من بنشين

شبيه شکوفه های سيبم.

کلبه ای را که نفس تو در آن زندگی می کند ، دوست دارم . وبه درختانی

که هر صبح و شب تو را می بينند ، عشق می ورزم . يک روز همه چيز

تمام می شود ، جز چشمان تو ...

تو را دوست می دارم نمی دانم چرا .

حد و مرزی برای دوست داشتن نمی شناسد .

دوست دارم و

می پرستم.

چگونه فراموشت کنم تو را ، که از خرابه های بی کسی به قصر سپید

عشق هدایتم کردی .

عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی .

آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی .

و برای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی .

و با صداقت عاشقانه ات دلش را به دست آوردی .

چگونه فراموشت کنم تو را ، که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم .

و طپش قلبت را حس می کردم . و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم

دعا می کردم ، که خدایا پس کی او را خواهم یافت .

چگونه فراموشت کنم تو را ،
که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم .

برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند .

دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم . فکرم را نیز به تو

می دهم . بازوانم را به تو می بخشم ، و نگاهم از آن توست ، و شانه هایم که نپرس .

و لحظه ها صدای رسیدن او را به مردم هدیه می کردند...